Wat doe je als je als (ex-) wedstrijdroeier geen tijd meer hebt om genoeg trainingsuren te maken in de aanloop naar een wedstrijd? En wat doe je als je vervolgens besluit dan maar even geen wedstrijden meer te roeien? Stoppen met roeien?!? Op je lauweren rusten?!? Nee, natuurlijk niet! Dan zoek je een ander soort uitdaging en dan ga je… marathonroeien!
Vergelijk het eens met fietsen… Een rit op een mountainbike is niet te vergelijken met een tocht op een racefiets: niet alleen de afstand maakt het verschil, maar ook de ondergrond is anders, het materiaal is anders (sterker nog: het is een compleet andere fiets, met andere banden en een andere geometrie) en ook de techniek van de fietser is anders (meerdere keren een explosieve krachtsinspanning en kort de bocht insturen of de snelheid juist constant houden, de blik op oneindig en nergens anders meer aan denken dan aan fietsen). Het een is wat mij betreft niet per definitie beter of stoerder dan het ander, het is alleen een ander soort uitdaging. Net als bij het roeien…
Maar wat is er nu dan zo leuk aan marathonroeien? Ik heb het de marathonroeiers zelf maar eens gevraagd:
John van Rooij:
“Ik ben altijd wel een duursporter geweest. Ik liep eerst marathons, maar vanwege de druk op mijn knieën moest ik daar mee stoppen. Een zittende sport is voor mij nu het beste, maar als ik moet kiezen tussen fietsen en roeien, dan kies ik voor roeien. Ik heb vroeger ook gezeild, dus water trekt me wel. Marathonroeien is leuk, want je komt nog eens ergens, ook op plekken waar je moet improviseren. Het roeien op open water is altijd anders, je zit steeds op een andere plek, met de ene keer stromend water en de ander keer juist niet. Maar juist die afwisseling maakt het leuk!”
Ria Plomp:
“Ik ben vanaf 2009 aan het roeien en ik ben eigenlijk meteen met marathons begonnen. De lange afstanden, de uitdaging en het afzien was wat me aantrok. Soms had ik tijdens een marathon wel het gevoel dat ik echt niet meer verder kon en dan is het de kunst om tóch door te gaan. Na de finish denk ik vaak: dit doe ik nóóit meer! Maar onder de douche zakt dat gevoel al weer weg en kijk ik alweer uit naar de volgende tocht!”
Nicole van Tuil:
“Onze coach heeft ons ooit getipt om te gaan marathonroeien. De eerste uitdaging was om samen de Elfstedentocht te roeien en dat hebben we na wat extra trainingen dan ook gedaan. Toch is het iedere nieuwe tocht weer spannend: Hoe laat moet ik opstaan? Voel ik me fit genoeg? Kunnen we wisselen in de boot? Gaan we het halen? En waarom doe ik dit eigenlijk? Marathonroeien is uitzitten, vooral de laatste 10 kilometer, maar als je het dan gehaald hebt…”
Corrie Roelofs:
“Vreemd water trekt. Het is leuk om iedere keer weer nieuwe stukjes van Nederland te ontdekken, want geen uitzicht is hetzelfde: in Holland kun je vanaf een ringdijk omlaag op de akker kijken en vanuit de Maas kijk je juist omhoog naar de dijk ernaast. Heel bijzonder. Wel proberen we de hele tocht een gemiddelde van 10, 11 km per uur aan te houden, want het blijft een competitie.”
Nannette Goldsteen:
“Marathonroeien is leuk omdat je de hele dag buiten bent, op het water. Als je geluk hebt is het mooi weer, maar ook bij kou en regen is het prima vol te houden. Het is geweldig om door de grachten van Amsterdam te roeien en de stad vanaf het water zo te beleven. Ik heb ook mooie herinneringen aan de tocht over de Rijn, die zo hard stroomt dat de boot een lekkere snelheid kreeg. Het was alleen wel balen toen we na 42 km helemaal kapot over de finish kwamen en toen nog 6 km naar de vereniging moesten roeien. De laatste keer zijn we ook naar de huldiging gegaan. Er waren zoveel categorieën en medailles dat je zou denken dat je er dan ook wel een verdiend had, maar helaas, er waren ook heel veel deelnemers.”
Karin Spaans (over haar eerste marathon, de Rhijnland marathon 2013):
“De tocht was soms uitdagend, smalle slootjes met malle namen, veel verrassende bruggetjes, maar ook zeer veel sloepjes waar we omheen moesten. Een mooie tocht, door stille gebieden met een enkel koetje, veel bloemen en veel molens, maar ook door woonwijken waarbij het opviel bij hoeveel huizen een bootje lag of zelfs een botenhuis. Het adagio “ogen in de boot” gaat bij zo’n tocht even niet op en je kunt heerlijk genieten van de omgeving vanaf het water. Mijn lichaam heeft zich kranig geweerd, maar mijn handen daarentegen niet. Welgeteld heb ik 12 blaren, van klein tot groot, opgelopen. De vermoeidheid viel me mee tijdens het roeien, maar het branden van mijn handen niet. Nooit meer zonder handschoentjes; dat wordt mijn eerstvolgende aankoop!”
Fred Boelens:
“In 2013 hebben we vanuit de Hertog aan 8 KNRB-marathons meegedaan en aan 1 buitenlandse tocht buiten de KNRB marathonkalender:
– Weerribben (53 km)
– Hart van Holland (90 km)
– Elfstedentocht (216 km)
– Nieuwland marathon (76 km)
– Magnum van Willem III (58 km)
– Rhijnland Marathon (53 km)
– Mastenbroek Marathon (50 km)
– Groene Hart marathon (59 km)
– Marathon in Duitsland over de Rijn van Leverkussen naar Dusseldorf (42,2 km)
De leden uit de marathongroep hebben elk aan een aantal van deze marathons deelgenomen. Ikzelf heb aan al deze marathons deelgenomen en in totaal 409 kilometer afgelegd. Als je aan 6 of meer marathons van de KNRB marathonkalender hebt meegedaan dan kom je op de jaarranglijst van de KNRB. In 2013 leverde mij dat een oorkonde op en een vermelding op plaats 25 met in totaal 9 marathons en 409 Km. Er valt dus wel degelijk iets te winnen!”
Ben je na het lezen net zo enthousiast geworden als wij en wil je ook een keer een marathon roeien? Meld je dan aan bij Fred Boelens of bij mij. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd… en plezier dat ga je, naast een potje afzien, zeker hebben!
Jo-An Kamp