Elfstedenmarathon Serious Request 2013

We zijn een stip op een scherm. Op een heleboel schermen. Intussen gaan in een bus, camper, auto op weg naar Bartlehiem en huiskamers elders in den lande de alarmbellen af. Letterlijk. Team 10 vaart verkeerd! Hoe kunnen we ze bereiken? Er is een telefoon aan boord, maar die staat op stil want deze is alleen bedoeld om vanuit de boot te bellen als er problemen zijn. En de mensen in de boot zijn zich op dat moment nog niet bewust van de fout…

Ongeveer 36 uur eerder komen we aan in Leeuwarden. Er is veel werk te verzetten: we moeten de bus ophalen waar we in vervoerd gaan worden, ons aanmelden, de boot klaarmaken en op tijd zijn voor het eten in Sneek waar we zullen overnachten. Snel aan de slag, want voordat ze je überhaupt het water op laten gaan moeten er golfbrekers op de boot zitten, moet er een verhoogde waterkering zijn geïnstalleerd, dienen de tafts met rondschijnend licht erop te zijn geplaatst en dient het roer zo te worden bevestigd dat het niet kan worden opgelicht. Verder moeten er een peddel en luchtzakken voor extra drijfvermogen aan boord zijn en moeten het routeboek, de gps-navigatie, de track & trace en het nummer (10) aan de boot zijn bevestigd.

Gelukkig is de Praxis dichtbij want de echte Elfstedenroeier kan niet zonder, die vergeet namelijk altijd wel iets. 2,5 uur klussen (tapen) verder is de boot klaar, niet in de laatste plaats dankzij het technisch inzicht van Jolijn, Krijn, Liesbeth en Yorick, hoewel sommigen zo bescheiden zijn zichzelf niets van dergelijk inzicht toe te schrijven.

Die avond in Sneek doen we ons tegoed aan een stevige maaltijd van stamppot en vooruit, een of twee biertjes omdat het kan. Er zitten wat strakke koppies aan tafel, de focus is al vroeg aanwezig. Gelukkig is er één jarig, al kun je dat niet zien, maar dat was Saskia en dat vierden wij. Het feest gaat door tot vroeg in de avond en na een korte borrel liggen we mooi op tijd op bed.

Ongeveer 12 uur later sta ik bij de start. Alleen. Waar is iedereen toch? Het startschot klinkt zo en ik sta daar nog in mijn winterjas en regenbroek. Niet de makkelijkste outfit voor een ‘Le Mans’-stijl start: rennend vanaf het Glazen Huis naar de boten die liggen te wachten bij de Westerplantage. Maar goed, als het zo moet, dan moet het zo. Gelukkig duikt Joep nog net op tijd op, dus druk ik hem mijn jas en regenbroek in handen en stel me op achter de startlijn met de lopers van de andere teams. Er werd gevraagd om een spectaculaire start en die krijgen ze. Na het startschot stuiven de deelnemers ervandoor in een sprint die Usain Bolt achterover zou hebben doen slaan. Van het lachen, maar toch, spektakel! Na 200 van de 400 meter verzuur ik sneller dan een marathonroeier op de Bossche Sprint. Gelukkig voor mij gaan de laatste meters over spekglad gras waarop hardlopen levensgevaarlijk is en ik zonder gezichtsverlies kan besluiten te gaan lopen. Ik geef de stempelkaart aan de stuur en de tocht is begonnen!

De tocht is begonnen en dat zullen we weten. De voorspelde windkracht 5 is weliswaar achterwege gebleven, maar dat komt omdat grote broer windkracht 6 zijn toorn over de 13 teams loslaat. Marijke en Wout, Joost en Celine en Noortje en Janneke krijgen het in hun eerste etappes danig voor de kiezen maar ‘ils maintiendraient’, hiermee de Nederlandse eer in het algemeen en de Bossche in het bijzonder hooghoudend. Noortje en Janneke moeten in Sneek nog een akkefietje met Vada oplossen wanneer zij in ons vaarwater komen. Er wordt geen kwartier gegeven! Hierna worstelen Erik en Yvonne zich 12 kilometer tegen de wind in naar Woudsend, waar zij moegestreden uit de boot komen, op zijn Zeeuws ook wel samen te vatten als ‘luctabantur et emergebant’, hetgeen in Woudsend zeer letterlijk moet worden genomen.

Een plaatje van grote schoonheid. Een roeier die zich de longen uit het lijf heeft geroeid. Windkracht 6 tegen met vlagen naar stormkracht hebben het uiterste gevergd. Woudsend kan op dit moment net zo goed ‘World’s end’ heten. De roeier komt moegestreden uit de boot en zoekt afzondering. Dit was wel erg zwaar. Hij zijgt ineen voor zomaar een tuinhekje en prevelt gedachteloos enkele woorden:

“O Captain! My Captain! our fearful trip is done;

The ship has weather’d every rack, the prize we sought is won;

The port is near, the bells I hear, the people all exulting,

While follow eyes the steady keel, the vessel grim and daring”

Ja, onze materiaalcommissaris is naast een harde bikkel ook een groot romanticus. De teamcaptain ondertussen is aan de beurt voor zijn eerste etappe samen met Collin.

Eerst moet worden rondgemaakt, want het Slotermeer is in deze omstandigheden een onneembare barrière. Collin en Yorick nemen dus de eerste etappe vóór de wind voor hun rekening. Dit gaat een stuk harder maar het roeien blijft lastig met zoveel wind. Vlagen van stormkracht slaan om de oren en maken het alsnog zwaar. Doordat de wind schuin van achteren waait, worden we naar lager wal geblazen.

Hierna nemen Saskia en Krijn de riemen ter hand. Zij krijgen nog meer zijwind te verduren tot bij Bolsward waarna de koers weer tegen de wind in gaat naar Workum. Joost en Celine stappen in voor het eerste stuk naar Parrega en hun tweede etappe. Joep en Liesbeth stappen in Parrega pas voor het eerst in als roeiers. Er is dan al 6,5 uur geroeid!

Het is nu echt donker geworden en dit maakt het navigeren moeilijker. Alphen (C2), maar vooral de Orca-combi (C4) gaan in Workum als eerste in de fout.

Rond 19.45u wordt Bolsward door ons aangedaan. Het duurt dan nog bijna 2,5 uur voordat Theta hier, roeiend in onze Piekenpoort, aankomt en moet opgeven. In de etappe van Bolsward naar Arum besluit Collin ruim baan te maken voor Alphen door af en toe het riet in te sturen. Hoewel opzet uit te sluiten valt, geeft het wel te denken dat hij tenminste éénmaal blij verrast (of was het gefrustreerd) uitriep: “kijk: een kluitje!” Vermoedelijk zal in huize Hoogeveen enige tijd moeten worden besteed aan nazorg en -der onderzoek. Verder leed blijft ons echter bespaard en zonder kleerscheuren wordt de tocht voortgezet naar Harlingen en vervolgens Franeker.

Voor Argo slaat het leed dan pas toe. Zij varen om te beginnen in Harlingen verkeerd, wat ze een kwartier kost. Dit is echter niets vergeleken met de twee uur die het ze kost als ze in Franeker verkeerd roeien.

Ook Phocas en Orca hebben hier moeite met navigeren, maar weten toch de juiste route te vinden. Tegen de tijd dat Argo weer op de goede weg is, zijn wij al bijna in Leeuwarden voor het laatste deel van de tocht: het ‘rondje Dokkum’. Uiteindelijk komen Argo en Phocas pas om 10 uur de volgende ochtend aan bij Wetterwille.

Toch nog even de gps dubbelchecken. Ja, we zitten toch echt op het lijntje. We roeien verder. De wind komt van opzij. Huh, van opzij? We moeten toch wind mee hebben naar Bartlehiem? Het voelt niet goed. Nog een keer op de gps kijken en nu ook eens uitzoomen… Shit…! We zijn de Bonkevaart opgeroeid, die we in de laatste etappe wel over moeten maar nu nog niet! Snel rondmaken en terug!

Ons uitstapje kost minder dan een kwartier, we varen in totaal 2 kilometer verkeerd. Eenmaal  op de goede weg trappen we zo snel mogelijk door naar Bartlehiem. Langzaamaan roeien alle teams hun laatste etappes. Helaas moet Noortje voor de een na laatste etappe de pijp aan Maarten geven, die in haar geval Joost heet. De laatste etappe stap ik weer in de boot met Collin. Jolijn, die als stuur mee is en in totaal 32,5 kilometer stuurt kan door een blessure ook niet meer instappen en laat de eer van de laatste etappe aan Saskia. Zonder verder fouten te maken en na een 3 op 10 die 3 op 30 wordt komen we na 20 uur en 1 minuut over de finish aan de Westerplantage.

Wat een slijtageslag is het geweest! In weer en wind ‘af en toe een stukje roeien’, helpen bij wissels en ondertussen warm proberen te blijven of worden voordat je weer moet roeien, op de kortste dag, maar vooral de langste nacht van het jaar, het hakt er aardig in ! Of om eerder aangehaald gedicht van Walt Whitman (dank Erik!) nogmaals te citeren:

“The ship is anchor’d safe and sound, its voyage closed and done;

 From fearful trip, the victor ship, comes in with object won”

 Ik beëindig dit citaat hier met opzet, daar ik het vervolg niet op ons/mij van toepassing acht.

Er is ten lange leste geen roeier meer in het team die niet ergens een blaar heeft of niet is ingetaped vanwege (dreigende) blessures. Dankzij de geweldige ondersteuning door Nienke, Heico en Bastiaan die de hele dag en nacht ons van wisselplek naar wisselplek hebben gereden en daar ook nog eens hielpen met wisselen of zorgden voor (warm) eten bleef de moraal hoog. Wat was het een leuk, gezellig, fantastisch en niet te vergeten, succesvol evenement! Met het team van de Hertog hebben we ruim 6.000 euro verzameld voor Serious Request. In totaal haalt de Elfsteden Serious Request Roeimarathon bijna 70.000 euro op!

Rest alleen nog een dankwoord aan alle sponsors die ons en Serious Request hebben gesteund en gevolgd. Want waarom deden we dit? Jaarlijks sterven ruim 80.000 kinderen als gevolg van ziekte (diarree) doordat zij leven in slechte hygiënische omstandigheden. Met onze ruim 6.000 euro kunnen 2 waterpompen, 5 waterinstallaties en 10 eenvoudige toiletten worden gebouwd en ook nog eens 400 stukken zeep worden uitgereikt. Wat een resultaat!

Yorick Desmense