De opvallende vlechtwerken op weg naar de Ertveldplas, waar we al sinds 2013 onderdoor roeien, zijn een ontwerp van Architectenbureau Marius van den Wildenberg uit Den Bosch. Aan de Veemarktweg spreken we af met de Bossche architect Marius van de Wildenberg en Huib Koman, die als project-architect bij het gehele project betrokken was.
Stedenbouwkundig plan
Op de sporen richting Utrecht en Nijmegen zorgden treinwissels voor nogal wat oponthoud. Daarnaast was er behoefte aan een open verbinding tussen de stadsdelen aan de voor- en achterzijde van het station. Voor een verkeersluw centrum dient het doorgaande verkeer te worden omgeleid via de Magistratenlaan en de Nelson Mandelalaan.
Spelen met papier
Met een ronde metrobuis in gedachten, een trein wordt in de stad immers een metro, ontwikkelde Marius al spelend met stroken papier een lichte vlechtconstructie. Door het vlechtwerk letterlijk open te trekken, ontstond een transparante tube van liggende ruiten waar je doorheen kunt kijken: mensen uit de stad zien de trein en mensen in de trein zien de stad.
‘De Netkous’
Het vlechtwerk moest onderhoudsarm zijn en niet gevoelig voor graffiti. Glanzend, maar ook weer niet glimmend. Voor het bepalen van de juiste kleur waren alleen al 18 of 19 monsters nodig. Het werd geanodiseerd aluminium met een geborstelde toplaag voor een matglanzend effect. Zoals veel markante bouwwerken kregen de transparante bruggen al snel een bijnaam: ‘De Netkous’.
Zo en niet anders
Maar met een leuk plan ben je er nog niet. Naast een goed doorgerekende technische onderbouwing, moet je beschikken over een flinke dosis overtuigingskracht. Architectenbureau Marius van de Wildenberg staat bovendien bekend om haar creatieve oplossingen en vermogen om binnen de gestelde budgetten te blijven. De toepassing van veel prefab onderdelen verkortte de bouwtijd. De kolommen zijn zelfs op locatie geproduceerd en één van de verbindingsplaten is ‘s nachts compleet met de kolommen over het spoor heen getakeld. Hierdoor was de bouw van een tijdelijk spoortraject inclusief hulpbrug overbodig. Sterker nog, tijdens de hele operatie waren de spoorlijnen slechts twee weken buiten gebruik. Dit maakte indruk op opdrachtgever ProRail. Marius kondigde zijn project aan met ‘Zo en niet anders‘ op banners tussen die van de aannemers, de tekst die hij ook altijd op zijn bouwtekeningen stempelt op de plek voor de goedkeuringshandtekening.
Fijn voor roeiers
De in totaal 44 kolommen staan niet recht en zijn wisselend ten opzichte van elkaar geplaatst: je ziet zo in plaats van een dichte rij steeds een willekeurig patroon aan kolommen. Als ranke jaren vijftig tafelpootjes verlopen ze van onder Ø 90 cm naar boven Ø180 cm en vormen ze, verankerd in een fundering onder water, een sterk onderstel voor de dichte betonnen tafelbladen, waarover de rails lopen. Door de gesloten bak, waarin de rails liggen, hoeven we voor de toiletgang in de trein niet meer bang te zijn. De palen met de gele koppen en de ballen moeten voorkomen dat boten tussen de kolommen door gaan varen.
De Royal Welsh brug
Het plan werd uitgebreid met een vierde brug. Voor opdrachtgever Gemeente Den Bosch was het belangrijk dat de bevrijding van de stad op 27 oktober 1944 door de 53e Welsh Divisie hierin een plek kreeg. Langs de Veemarktweg plaatsten ze een enorme plaat cortenstaal die de vier bruggen met elkaar verbindt: over de volle lengte zijn de namen van de gesneuvelde soldaten aangebracht. De plaat houdt pas op als de namen ophouden.
Meer van Marius in Den Bosch
Hij ontwierp gebouwen als café Cordes aan de Parade en een kantoorpand met 89 appartementen aan de Magistratenlaan, bekend als het gebouw van Malmberg. Verder zijn er drie houten fietsbruggen bij Station Oost van zijn hand. De spoorbruggen kregen direct een vervolg in de vorm van transparante geluidsschermen langs het spoor aan onder meer de Parallelweg en de Mayweg. En Marius ontwerpt nog steeds, ondanks dat hij de pensioengerechtigde leeftijd heeft. “Wat moet ik anders? Achter de TV zitten?”
Bekijk meer projecten op http://www.m-vd-w.eu/
Marion Aarts