Ik zet net mijn fiets op de standaard, als Maarten Kierkels arriveert in zijn bus. We gaan vrijwel tegelijkertijd zijn werkplaats van Dokx binnen. Het is zijn atelier en showroom in één. Nadat Maarten eerst nog wat schuurwerk heeft verricht en ik de tijd heb genomen om foto’s te maken, schuiven we aan voor een kop koffie. De eerste 20 minuten gaat het nog nauwelijks over zijn tafels, maar zijn reis ernaartoe. Ik schrijf zo nu en dan maar ik luister vooral met mijn oren en hart tegelijkertijd. Wat een prachtverhaal.
In de wildernis
21-12-2012, Maarten voert in Oud-Heusden een gesprek met zijn compagnon van het succesvolle recyclebedrijf in kunststof dat zij samen runnen. Maarten kiest ervoor om te luisteren naar zichzelf. Hij gaat er voor 3 maanden tussenuit. Levert zijn laptop en telefoon in. Nadat hij Kerstmis en Oud en Nieuw samen met zijn vrouw – en mentor – heeft gevierd, stapt hij zonder een vastomlijnd plan op de boot van Hamburg naar Helsinki. In de vrieskou van -28 graden rijdt hij via Rovaniemi, verder naar boven. Hij betrekt daar een compleet verlaten hut, zover mogelijk van de bewoonde wereld. Hij leeft een maand in een stil, wit landschap, zonder communicatiemiddelen. De stilte is oorverdovend. Op de dag van aankomst is er geen zuchtje wind, de geluiden worden gedempt door de sneeuwlaag van 4 meter hoog. Hij hoort zo af en toe alleen het gehuil van wolven. Wat er in die maand gebeurt, is heftig en mooi tegelijkertijd. Het liefste neem ik nu de complete Bossche Dol in beslag om daarover te schrijven. Maar met een gevoel voor taakverantwoordelijkheid houd ik me toch maar aan het verhaal waar ik voor gekomen ben: het schrijven over zijn prachtige tafels, die zowel ambachtelijk als kunstzinnig zijn.
Ambacht
Het duurt nog ca. 1,5 jaar voordat het roer volledig omgaat. Het boek van Paul Coelho, The Alchemist inspireerde hem met de vraag ‘Leef jij eigenlijk wel jouw legende? Of zit je vast in het systeem waardoor je meer doet wat de wereld om je heen van jou verwacht? ’ Op een nacht schiet hij wakker en kent het antwoord. Hij wil met zijn handen werken. Een bevriende meubelmaker uit Amsterdam inspireert hem en hij besluit tafels te gaan maken. Een tafel is vaak de centrale plek in huis waaromheen veel gebeurt. Daar ontstaan verhalen, tradities, feesten. Omdat hij geen echte timmerman is, besluit hij te werken met gebruikt materiaal en de tafels een bijzondere exclusiviteit te geven. Hij gaat werken met kristalhars en ontwerpt persoonlijke tafels. Samen met de opdrachtgever gaat hij op zoek naar het verhaal wat hij gaat vormgeven in een unieke customized tafel.
Tramkade
Al roeiend met ‘Zonder Dollen’, voer hij regelmatig langs de Tramkade. Het oude industriegebied plant een zaadje bij Maarten. Hij weet een gedeelte van de oude veevoerderfabriek te bemachtigen en neemt een jaar de tijd om het te verbouwen. 1 september 2017 was de officiële opening. Hij krijgt klanten, doordat mensen binnenlopen en dit levert hem weer mond-op-mond reclame op. Op een dag bezoekt een CEO van een multinational de Tramkade en loopt toevallig bij Maarten binnen. Hij is onder de indruk van zijn tafels. In het netwerk van deze CEO zit ook de redacteur van Qualis. Maarten en Dokx krijgen een artikel in dit luxe magazine. En dan gaat het ‘balletje’ al snel nog harder rollen. Hij wordt nu gevraagd om op beurzen te komen waaronder de LXRY. Dit levert een mooie onderhandelingspositie op. Voor een mooie plek op de beurs geeft hij ze een wereldprimeur. En zo stond hij daar met een ingegoten, verlicht, vliegend Perzisch tapijt. De top-modeontwerper, Aziz Bekkaoui, was ook aanwezig en nam in zijn gelegenheidskostuum van die dag, als een fakir, plaats op het tapijt.
Loop binnen
Dit verhaal is nog lang niet af. Er valt nog zoveel te vertellen. Maarten nodigt jullie uit om gewoon eens bij Dokx binnen te lopen. Kom uit je boot, week je los van je eigen ploeggenoten en bezoek een roeigenoot, die je nog nauwelijks kent. Bekijk met eigen ogen zijn tafels, het ingefreesde servies en bestek. En onthoud vooral ook dat je hem vraagt naar de rest van zijn persoonlijke verhaal…
Imre Giesselbach