Ik roei nog wel es wat. Ben daar eigenlijk veel fanatieker in dan ik ooit dacht dat ik van mezelf zou denken. Zaterdag voor het eerst van mijn leven aan een roeiwedstrijd meegedaan. Een sprint. Tweehonderdenvijftig meter. Moet zo nodig een bocht in zitten… Een flauwe bocht, in meer dan één betekenis van het woord.
Voor de echt
We roeien in een zogenaamd ’tweetje’. Nee, heeft niets te maken met dat gevleugelde tjilpen waar zoveel mensen menen hun ei te moeten leggen. Een tweetje in dit verband is een tweepersoons, rank, slank roeibootje, waarin we gaan voortjakkeren. We hebben er, voor de wedstrijd, twee keer in geoefend.Nu gaan we giechelend, elkaar wijsmakend dat we helemaal niet zenuwachtig zijn en dat we het voor de lol doen en het zóó naar ons zin hebben, richting startlijn. Iedereen roeit twee keer en de beste tijd geldt. Dat vind ik mooi gevonden.
Voorwaarden scheppen
Het is een wirwar aan bootjes: eentjes, tweetjes, viertjes. We dobberen als spitse schotsjes op het water, onder de bruggen en in de wind. Er tussendoor drijven onwetende vissertjes.
“Een wedstrijd …? Oooh …? Waar …?”. We vragen of ze ons tegemoet willen komen door van ons weg te varen. Ze geven er zonder meer gehoor aan en motoren richting plas. Hengeltje uit, want vis zit overal. Toch?
En veel geduld
Dan begint het lange wachten, kenmerkend voor roeiwedstrijden: het is meer zitten en wachten dan de sportieve prestatie zelf. We roeien wat in, want dat doodt de wachttijd. Onze tegenstander ligt een paar honderd meter verderop te suffen. Ze zijn ons kwijt geraakt. We beginnen hard te roepen en dat wordt door andere boten luidkeels overgenomen. Een enorm geschreeuw en gezwaai. Geen enkele reactie van het verloren bootje. Uiteindelijk dobberen ze onze richting op, worden met applaus ontvangen en liggen we naast elkaar. Later hoor ik dat ze niets gehoord hebben… Hilarisch.
Koers houden
Onze eerste heat is in de buitenbaan. Omdat het een sprint is, is het van belang om technisch perfect weg te komen, zodra het startsein is gegeven. Onze tweede haal is al meteen een misslag, maar we herstellen ons en heien door naar de finishlijn. We sturen perfect, precies zoals we hadden gepland en zijn daarin een van de weinigen. De meeste ongestuurde boten, waaieren uit over de volle breedte van de baan, moeten soms inhouden om niet uit de bocht te vliegen en liggen nogal eens op ramkoers met bootjes langs de kant. Je houdt je hart af en toe vast.
Tweede kans
Onze tweede heat roeien we in een andere boot en doen we in elk opzicht beter. Onze start is gecontroleerd explosief. We houden ons aan de geprojecteerde racekoers en hebben een mooi tempo. Na het onthoofden van de finishboei, laten we de boot lopen en borrel ik helemaal van adrenaline-blijdschap. Mijn bootgenoot moppert een beetje. Natuurlijk allerlei technische klunzerijen uitgehaald die beneden ons roeikunnen liggen, maar ik voel me heel erg content.
We roeien terug en zijn blij dat het achter de rug is. Riemen opruimen, bootje eruit, even wassen en drogen en in de rekken. In de kantine staan vrolijke bekertjes met vermiljoenkleurige gazpacho uitgelijnd. Heerlijk fris. Ik neem er nog een.
Successen herbeleven
Onze coach verrast ons met een filmpje van onze prestatie. Zo leuk! Ik zie dat we mooi koers houden en hoor nu de decapitatie van het laatste tonnetje met het vlaggetje: “PLOK!!” Lachen, mede omdat ik ook nu pas het gejoel hoor dat ons aanmoedigde. Niets van gemerkt tijdens de wedstrijd. Ook onze tegenstanders zijn geen enkel moment in ons blikveld geweest, terwijl we daar toch, vanaf onze allereerste haal, ampel uitzicht op moeten hebben gehad …
We did it !
De uitreiking is licht en vrolijk. We hebben geen goud behaald, zilver noch brons; wij hebben méégedaan. Onze tweede tijd blijkt de beste te zijn: 1:06.70. Ik ben verbaasd, want het voelde als dik anderhalve minuut. In onze Mix-categorie, mannetje-vrouwtje-bootje, zijn we laatste geworden. Ik besef dat we in deze categorie nooit een kans zullen maken. Ik troost me met de gedachte dat we in onze lééftijdscategorie – Masters F – als beste scoren. Zijn de druiven zuur? Welnee, een beetje recht redeneren wat een tikkeltje krom is, net als het parcours van de sprint…