Een verslag van Oda’s ploeg
Als de 11-Steden Roei Marathon (ESRM) in zicht komt, klapt bij Fred het draaiboek open. Dit jaar was de voorbereiding echter zeer onrustig, wat onze ‘chef de mission’ nog enkele slapeloze nachten heeft bezorgd, de week vóór Hemelvaart. Aanvankelijk startten we met 8 roeiers en één stuur, toen werden het 7 roeiers en 2 sturen, toen kwam er weer een 8e roeier bij en last-minute viel er helaas toch weer eentje af. Eén van de sturen ontpopte zich onderweg echter tot een fanatieke roeister. Hadden wij de Piekenpoort geloot, bleek er bij Hemus een Wiersma beschikbaar te zijn. Maar als Hemus zelf al met 2 ploegen gaat, is die Wiersma dan wel een goede boot, of een afdankertje? Een bezoek aan Amersfoort gaf de doorslag: een toppertje! Aten we voorgaande jaren in de Prinsentuin een kleffe pastahap op vrijdagmiddag, nu stond een smakelijk buffet klaar bij de vriendin van John, heerlijk! En het Bastionhotel op de zaterdagavond hebben we ingeruild voor een goede hap in eetcafé De Lachende Koe (wel smalle straatjes in Leeuwarden-centrum ;-)) en een prima nachtje in het Eurohotel. Maarja, na 40 uur wakker vallen sommigen zelfs zittend aan tafel al in slaap….
Dokkum
Een retourtje Dokkum was de eerste etappe van Oda, Lex en John v.R. Omdat Oda door een blessure alleen kon sturen, zouden bikkels Lex en John hierna nóg 8 etappes roeien. Onze reserveroeier Koen werd namelijk fulltime ingezet in een ander groepje door het helaas last-minute uitvallen van Karin. Op weg naar Dokkum begon het flink te schemeren en werd het zicht al minder. Omdat we werden opgelopen èn er tegenliggers waren, roeiden we goed aan stuurboord. Iets verderop een bebakende doorgang en terwijl ik daarnaar kijk zie ik een flinke paal opdoemen met een plastic vat erop. Dus scherp naar bakboord sturen, ‘ladieda, nee niks aan de hand, ff uitwijken voor een paal’. Bij de stempelplaats in Dokkum aangekomen geparkeerd tussen 2 andere boten (waarom ligt iedereen toch in de weg) en het tonnetje met stempelkaart gegooid naar iemand op de kant. Staand in de boot ving ik het tonnetje weer terug en daar gingen we weer. In Dokkum roei je een rondje om de vesting. Deze bestaat echter uit 2 rondjes. Ik had in mijn hoofd geprent: ‘Overal waar je links kan moet je links’. Op een gegeven moment gingen we weer bakboord en zag ik allemaal lichtjes van boten rechtdoor varen, maar ook zag ik een afslag naar links, dus stuurde ik hier in. Iemand op de brug zei heel bedeesd: ‘Ja, het is deze kant op’, dus hup wij naar bakboord en door. Wat een lol als je weet dat anderen fout gevaren zijn en dus het grote rondje Dokkum doen. Achteraf bleek dat Marlies zat te stuiteren in de bus, omdat zij via de Track & Trace zag dat de 3 boten voor ons verkeerd gingen. Ze riep: ‘We moeten Oda bellen dat ze linksaf moet’, maar gelukkig zag ze dat we dat ook deden.
Oenkerk – Wetterwille
In ons tweede traject was het al nacht en bijna windstil. Oda, Lex en ik (John) gleden met onze Wiersma door het bijna vlakke water. Het was grotendeels onbewolkt en dus koud, maar hierdoor hadden we, ondanks een maanloze hemel, wel het licht van een groot aantal sterren. Er hingen wat nevelflarden boven het water die de omgeving een wat spookachtig aanzien gaven maar het zicht was toch vrij goed. We zagen af en toe wat lichten aan de wal, straatlantaarns en soms een boerderij, en natuurlijk de lichten van de boten voor en achter ons. Alleen aan de hand van de bootlichten was het moeilijk te zien hoe ver de andere boten van je waren verwijderd. In de stilte hoorde je vanaf de wal af en toe wat roepen, een wisselploeg op zoek naar een roeiploeg. Ook een uitdaging: hoe vind je elkaar voor een wissel? De meeste teams hadden daar wel een creatieve oplossing voor bedacht: overwegend iets met lichtsignalen. Voor ons had Nanny bij de Action wat kleurrijke knipperende lichtstaven aangeschaft. Die moet je natuurlijk wel in de boot hebben en ook niet in de auto van de walploeg laten liggen. Ging helaas niet altijd goed. Verder hadden we, voor de herkenbaarheid, naast de door de wedstrijdleiding verplicht gestelde voor- en achterlichten, ook rode lampjes aan de voorste riggers bevestigd. Gelukkig waren we de enigen die dit hadden gedaan en dat bleek voor onze walploeg wel handig. Door de walploeg waren we toevallig (de wedstrijdleiding had een aantal “track en trace”-zenders onder de deelnemers verloot) ook via een “track en trace”-app te volgen. Zo’n zender moet je natuurlijk niet in de auto laten liggen. Ging helaas ook niet altijd goed. Vanuit RV Wetterwille, waar de tocht der tochten op een groot projectiescherm werd gevolgd, gaf dit soms raadselachtige beelden: bijvoorbeeld boten die zich met grote snelheid over de weg van de ene naar de andere wisselplaats bewogen. Ondanks al deze hulpmiddelen werd er dan ook veel geroepen. Toch ging er van dit roeien bij nacht overwegend een bijna serene rust uit, een rust die nogal contrasteerde met wat ons later die dag te wachten stond …
Woudsend – Sloten
In Woudsend waren wij er getuige van dat je voor wildplassen een boete kan krijgen van 130 euro (twee studenten gesnapt), maar de bewegwijzering naar de openbare toiletten mag echt wel wat beter! Op andere plekken hebben wij ook wel wat wc-papiertjes achter gelaten…..
Met de reddingsvesten aan op weg naar Sloten (Oda, Lex en John). Ik zag de golven al rollen op het Slotermeer met lekkere schuimkoppen. Toen we net het Slotermeer op voeren overviel ons een gevoel van onveiligheid: ‘Waar is het reddingsbootje?’, maar ja, we zijn toch maar doorgeroeid, want wat anders? Na enige tijd had ik door dat we zo’n 5x met de rollende golven moesten meevaren naar bakboord en dan in een rustiger stukje konden we weer iets naar stuurboord om het verlijeren tegen te gaan. Halverwege het Slotermeer kreeg ik door hoe ik met één hand kon sturen, zodat ik met de andere kon water hozen. Je kan dus zelfs als stuur spierpijn oplopen, door deze ongemakkelijke positie. Maar ja, je doet alles om het de roeiers zo licht mogelijk te maken, nietwaar.
Stavoren
Richting de haven van Stavoren werden wij (Oda, Lex en John) opgelopen door 89. Omdat we een smalle brug naderden lieten we ze voor. Ineens sloegen ze rechtsaf het inhammetje van de Coöp in. Nou staat er op het Johan Frisokanaal wel een bord dat deze Coöp de mooiste winkel is van Nederland, maar dat is natuurlijk nog geen reden om tijdens de 11-stedentocht te gaan winkelen. Wij zagen onze kans schoon en met 10 op de lange benen waren we 89 weer voorbij, toen zij ook door hadden dat ze verkeerd gingen. Zij kwamen dus na ons aan op de stempelplaats, maar omdat zij niet wisselden waren ze ook weer snel weg. Vanuit de haven van Stavoren moet je direct bakboord, maar zij gingen vervolgens weer terug naar de brug en wéér richting Coöp. Wij moesten erg lachen om ons eigen grapje dat 89 alweer boodschappen ging doen.
Bolsward – Parraga en Kimswerd – Harlingen
In de middag wordt het steeds duidelijker dat het een race tegen de klok zal gaan worden voor ons marathonteam. Er wordt driftig gerekend en er worden de nodige strategische beslissingen genomen. We horen dat als we vóór 17:00 uur in Harlingen weten te arriveren, we nog net kunnen stempelen en in de race zullen blijven. We zetten alles op alles en gooien nog wat schema’s binnen ons trio om, zodat we de snelste combinaties hebben. We zetten, met Marlies op slag en Fred op boeg, koers van Parraga naar Bolsward en 3 trajecten later, in dezelfde combi, naar Harlingen. Ik schreeuw de longen uit mijn lijf om over de wind heen te komen en mijn team te motiveren boven de 10km/uur te blijven trappen. Het gaat fantastisch!! We weten door te pakken en halen een aantal roeiboten in. We gaan vervolgens de strijd aan met twee plezier jachten. Een strijd die we twee roeiboten hebben zien opgeven. Maar wij gaan de uitdaging aan! Het is een spannende strijd. Niet alleen de wind speelt ons parten, maar ook het vuile water van deze twee grote schepen maken het bijzonder lastig. Het lukt! Het komt uit de tenen! We gaan er voorbij! De euforie is groot!! En onze spannende inhaalmanoeuvres delen we uiteraard maar al te graag met ons team bij aankomst in Bolsward. Het traject door Harlingen is vooral een uitdaging voor mij als stuur. Met mijn “geografische-handicap” en een onduidelijke kaart ben ik erg blij met de aanwezigheid van chef de mission in onze boot, die de stad zelfs achterstevoren kent! Hij weet ons al roeiend de juiste kant op te loodsen. En we redden het! We stempelen exact om 17:00 uur af. Kip-pen-vel!
Harlingen – Franeker
Tijdens de wedstrijd kreeg ik (Lex) regelmatig een deja-vu gevoel van mijn middelbare-school tijd. Vroeg in de ochtend op de fiets op weg naar school steevast tegenwind waarna de wind draaide om vervolgens ook maar s’ middags tegen de wind in te moeten knokken. Maar ook in Friesland kan Aeolus er wat van; hij had zijn vriendjes Notas (Zuid) en Boreas (Noord) opgetrommeld om op het juiste moment “wind tegen” op te leggen aan de zwoegende roeiers. In de vroege ochtend werden we geconfronteerd met een harde ZW wind daar waar we voornamelijk zuidwaarts roeiden. En inderdaad, de overtocht over het Slotermeer en daarna de Morra was een ware beproeving voor ons gelegenheidsteam bestaande uit Oda, John en Lex. De inspanning van de roeiers stond hier bijna gelijk aan de fitness oefening van de stuurvrouw die met het hoosblik flink aan de bi- en triceps heeft kunnen werken.
Naar verwachting zou deze wind vanaf Stavoren in “de rug” moeten staan (merkwaardigerwijs staat hij dan voor de roeiers dus “tegen” in het gezicht) ware het niet dat deze inmiddels naar NW was geruimd. Wederom een uitdaging voor ons allemaal om bij toerbeurt tegenwind te sleuren richting Harlingen, want van elegante haalbewegingen was geen sprake meer. Maar, tot grote tevredenheid, begon de glorie voor ons team toch echt in Harlingen waar we het traject naar Franeker mochten roeien.
Wat een fantastisch stuk op het Harinxmakanaal; lekker lopende golven en een windkracht 5 voor extra aandrijving. Nog net niet planerend schoten we over het water, inmiddels gepokt en gemazeld door de ervaringen op de plas behielden we onze balans in deze “klotsbak” wat resulteerde in mooie “lange effectieve halen”. Een luxe plezierjacht probeerde ons zelfs, tevergeefs, in te halen maar bewees ons (on)gewild prima diensten omdat de bruggen precies op het juiste moment werden bediend. Het gevoel van genoegdoening begon zich van mij meester te maken; een gevoel van compensatie voor de eerdere inspanningen; opdrogende schoenen daar waar ze eerder op de dag zich alleen maar vulden met water, riemen die niet meer fladderden door de tegenwind en halen van anderhalve bootlengte. Heerlijk. Noem het euforisch maar mijn beslissing stond op dat moment vast; roeien is echt fantastisch en, misschien wat moraliserend, maar na regen komt altijd zonneschijn. Laat de ESRM van 2016 maar komen………
Terug naar Leeuwarden
De wind mee maakte helaas niet meer goed wat we met wind tegen hadden laten liggen. Na 24 uur, 56 minuten en 57 seconden stampten Fred, Marlies en Nanny over de finish. Helaas voor de nieuwkomers geen kruisje, maar gek genoeg vond niemand dat erg. Er is onderweg geen onvertogen woord gevallen – best bijzonder voor een groep die elkaar vooraf niet kende – en er is onderweg ook niks fout gegaan – ook best bijzonder gezien de toch niet helemaal optimale voorbereiding voor sommigen – en iedereen was gewoon supertrots dat we het toch maar weer gedaan hebben. Het was een groot avontuur met veel mooie momenten. We hebben nu al weer zin in volgend jaar!
Fred, Nanny, Marlies, Annette, Koen, Maria, Oda, Lex en John.