Elf steden, vijftig pannenkoeken – een verslag van Jos Hollestelle’s ploeg
Vijf, vier, drie, twee, één, go Hertog! We zijn vertrokken. Van Leeuwarden naar Leeuwarden. Een omweg van 209 kilometer via tien ‘steden’ en 27 wisselpunten. We roeien met z’n twaalven. Een gelegenheidsteam van Ladies First, Zonder Dollen en Holland 6. Drie in de boot, negen in de bus. Net gestart aan een race tegen de klok.
“Eén” telt de stuur. Hebben we wel voldoende getraind? “Twee”. Zijn we op elkaar ingespeeld? “Drie, op de benen!”. We halen boten in, maar worden even vaak ingehaald. Hard trappen, geconcentreerd sturen en goed herstellen. Dat is het devies voor de komende 24 uur. De tour de France win je in bed (Zoetemelk), de Elfstedentocht win je in de bus (nou ja, winnen…). Een bus vol pannenkoeken, worstenbroodjes (die door Mark worden opgewarmd op het motorblok), pastasalade en liters water en Aquarius.
Als de nacht valt, liggen we mooi op schema om ruim op tijd binnen te komen. Ik mag de boot in om door Sneek te sturen. Back Street Boys is m’n ezelsbruggetje. Bakboord, Stuurboord, Bakboord. “Vallen en slippen in drie” roep ik. We gaan een brug onderdoor van nog geen 70cm. Als m’n neus wat langer was geweest had ie de brug geraakt. “Pak maar weer op” op weg naar de volgende lage brug. Ook Sneek komen we heelhuids door. Via IJlst gaan we op weg naar Woudsend. Het wordt weer licht. Maar naast de vogels lijkt de zon ook de wind te hebben ontwaakt.
Op het moment dat we van Woudsend naar Sloten roeien waait en regent het hard. Enkele golven op het Slotermeer slaan de boot in. Ik zit droog in de bus, m’n zoveelste pannenkoek weg te werken. In de boot zien Marcel, Alex en Jan Willem af. Heelhuids komen ze aan in Sloten. De tot op het bot nat geregende roeiers worden afgewisseld door een nieuw team. Na wat hozen zetten we koers naar de Galamadammen. Maar eerst weer dat verschrikkelijke Slotermeer over. Door de harde wind zien we dat we per etappe wat verliezen op ons schema. We moeten nog 200 kilometer roeien en het afzien is begonnen.
Ondanks de slechte omstandigheden blijft het moraal goed. We hebben het naar ons zin. In de bus zingen we mee op de muziek. In de boot levert Maarten met Lieke en Joris een huzarenstukje af. Pieterburenroeien was nog nooit zo mooi. Perfectie.
Tussen de open velden tussen Bolsward en Kimswerd heeft de wind vrij spel op de boot. Ondanks dat we keihard trappen, komen we maar amper vooruit. Slippend een brug onderdoor wordt bijna onmogelijk. De wind blaast ons tot twee keer terug.
“Piep-Piep” een bericht op m’n telefoon. “Jullie roeien verkeerd” lees ik. Paniek. Hoe bereiken we de stuur? Op A-teamachtige wijze springen we in de bus in de hoop contact te krijgen met de boot. Ondanks dat de boot doorvaart, hebben we geluk. We varen met een bocht om Harlingen heen, hebben de stempelpost nog net meegepikt en komen na een omweg van een kleine 2km weer op de juiste route terecht. Op een geïmproviseerd wisselpunt lossen de teams elkaar af.
Nu wordt het spannend. Iets meer dan drie uur nog om nog zo’n 36km af te leggen. We kunnen ons geen foutjes meer permitteren. Gelukkig hebben we deze laatste kilometers de wind eindelijk mee. We roeien harder dan ooit te voren. De boot loopt lekker. Na een rustpauze mag ik met Erik de boot weer in voor de laatste etappe. Lieke stuurt. We vechten tegen de klok, op weg naar Leeuwarden. Op weg naar ons 11-stedenkruisje. Lieke telt iedere haal en schreeuwt ons vooruit. We hallen nog wat bootjes in. Nog vijf kilometer en het zit er op. Zullen we op tijd zijn? We geven nog een keer alles wat we hebben. 23 uur 40 minuten na de start finishen we. We hebben het gehaald! De after party blijft beperkt tot vier biertjes. We zijn kapot. Even later liggen we voor pampus op onze luchtbedden.
Ons team bestond uit: Marita en Lieke (1e jaars roeiers!), Edith, Jan Willem, Maarten, Mark, Erik, Joris, Alex, Marcel, Reinoud en ik (Jos).
P.s. Bedankt Marlinde, Yorick en Leendert voor het lange wachten op ons na jullie finish!