Tijdens een reisje naar het Spaanse Alicante draaide ‘even binnenkijken bij de roei aldaar’ uit op een partijtje skiffen op golvend zeewater; een ervaring die ik niet snel zal vergeten.
Real Club de Regatas Alicante
Roeien is in Alicante al van oudsher een populaire sport en geschiedde aanvankelijk vanaf het stadsstrand ‘La playa del Postigue’. Een aantal watersportliefhebbers richt in 1889 de Club de Regatas de Alicante en betrekt in 1890 het ‘casa de botes’ in de haven van Alicante. Er zijn verschillende geledingen voor de vis-, zeil- en roeisport. Al snel worden de eerste roeiwedstrijden en regattas georganiseerd en vormen vele activiteiten op sportief, cultureel en sociaal terrein een verrijking voor de stad. In 1900 krijgt de club uit naam van Alfonso XIII het predicaat ‘Real’ (koninklijk). De Spaanse koning, die zelf ook dol is op alles wat met water te maken heeft, bezoekt in 1905 de club en komt in 1911 terug om persoonlijk het nieuwe (huidige) clubgebouw te openen. 
Twee clubgebouwen
De roeisport maakt in de zestiger jaren een flinke groei door. Roeiers en zeilers uit Alicante nemen in verschillende categorieën deel aan nationale en internationale wedstrijden, waaronder de Olympisch Spelen. De vereniging groeit uit tot een van de grootsten van Spanje en beschikt tegenwoordig als enige over twee clubgebouwen. In het hoofdgebouw aan de haven bevindt zich behalve de roeischool o.a. het restaurant en een riant terras met uitzicht over de jachthaven. Voor de zeilsport moet je bij La Cantera zijn. Alles is tot in de puntjes geregeld met een administratie, receptie en professionele krachten.
Skiffen onder begeleiding
Met lampen vertrekken al vroeg de eerste boten naar de open zee. De skiffs en tweetjes varen van de jachthaven naar de binnenhaven. Christian, zelf een fervent roeier, heeft van het roeien zijn werk kunnen maken en vaart mee in een rubberen motorbootje. Zijn vriendin studeert in Nederland en hij roeide vorig jaar de Light tour in Amsterdam, vertelt hij.
De skiffeurs worden niet voor niets begeleid. Mocht er iemand onverhoopt in het water terecht komen, dan zijn er geen aanlegplaatsen of oevers om terug in de boot te stappen en te midden van de bewegende watermassa weer in de boot klimmen is geen optie. Christian geeft toe dat het niet de meest gunstige dag is.
Zoute- zee – benen
De constante golven zijn best lastig. Van stilliggen krijg ik onmiddellijk een zeeziek gevoel: doorroeien is de enige remedie. Je went eraan, volgens Christian, en het geeft roeiers uit Alicante bij wedstrijden op rustiger water een zeker voordeel. Een dag later zie ik inderdaad boordroeiers die zich heel strak door de deining heen werken.
Het kraakheldere azuurblauwe zeewater rondom mijn bootje is met de donkere Aa in gedachten ook een aparte ervaring. De dag tevoren heb ik er nog in gezwommen, koud is het niet, maar wel groot en vast ook diep. Ik voel me een piepklein skiffeurtje in immens veel water.
Marion Aarts