Op het water hoor je andere geluiden. Weg van de lockdown. Weg van het gezever in de media over wat er allemaal niet mogelijk is. Met een flinke duw afzetten van het vlot en gaan. Nieuwe ronde nieuwe verrassingen. Eerst maar eens de Dommel op. Lang niet geweest.
De gans
Geheel verlaten aanblik, van het spul wat niet vaart. Eindelijk eens plek voor een roeier. Bruggen onderdoor. Gelijk worden we overvallen door de gans. Blazend komt hij op onze boot af. En geeft niet op. Hij is flink boos. Pikt flink met zijn snavel in het geel-groene blad. En geeft niet op. Flinke vleugelslagen en potige poten; en boze blazen. Wij zijn sterker en maken dat we weg zijn. Op het einde van de Dommel even de stroomversnelling voelen en gewoon even stilliggen. Rust, niks zeggen, luisteren.
De fuut
Slagklaar maken en de Aa op. Rustig roeiend naar buiten de stad. Futen duiken verschrikt weg. Door naar de A2. Futen eten vis en kunnen 10 minuten onder water blijven. In de stad zijn de futen in de meerderheid. De witte ganzen die meestal op de hoek zitten in de laatste bocht naar de watertoren zie ik al weken niet meer.
De roeier
Watertoren voorbij. Een zee van bootjes aan bakboordzijde en vele aanlegplaatsen voor bootjes aan stuurboordzijde. Metalen pijpen steken uit water. En onderwater zitten ook verrassingen. Het beste is om flink uit de kant te blijven roeien, wil je niet lek varen op de pijpen die onder water staan.
De bever
Door naar de A2. Verrassing: een bever. Nee een koppel. We leggen de boot stil. Kijken, rusten.
“Schoon water” zegt de een. “Als ze maar niet in de rattenvallen komen te zitten”, zegt de ander.
Er zijn er meer. Bij de genie nabij Crèvecoeur en even verderop nabij de zandbanken de Aa blijven volgen. Daar zijn bomen waar knaagsporen op zitten.
De bevers zijn weg. We roeien terug naar de vereniging.
Will van Herpen