De drie Brugwachtershuisjes aan de Zuid Willemsvaart kregen het afgelopen jaar een tweede leven als kunstwerk (zie bosschebrugwachtershuisjes.nl). Tijdens de Open Monumentendag op 10 september jl. verruilde Marieke Viergever, fotografe en Hertog lid van het eerste uur, de roeiboot voor het brugwachtershuisje bij de Anthoniebrug. Marieke vertelt hoe sinds de opening van het Maximakanaal met de grote scheepvaart ook de brugwachters uit het stadsbeeld verdwenen. Zij besloot ze te fotograferen. Renske van Dillen, schrijfster en docent aan AKV|St Joost en eveneens Hertog-lid, verzorgde de interviews en de teksten.
IkBenBosch
Het brugwachtersproject paste precies binnen IkBenBosch. Onder deze noemer brengt Marieke samen met Jeroen Konings gewone Bosschenaren in beeld. Ze begonnen hier twee jaar geleden mee als tegenhanger van de vele prestigieuze projecten tijdens het Jeroen Bosch Jaar. De brugwachters, die jaren deel uitmaakten van het Bossche stadsbeeld, zijn een aanvulling op deze portrettenreeks.
Via oproepen op Facebook en met behulp van een berichtje in de krant werden vijf brugwachters opgesnord, vier waren al met pensioen en een vijfde brugwachter werkt nog steeds bij Sluis 0. Een oud-medewerkster van de Scheepvaartdienst is ook geportretteerd. Zij was geen brugwachter maar ondersteunde hen op kantoor.
Het was Marieke en Renske te doen om oorspronkelijke verhalen van gewone mensen. Met al het nepnieuws tegenwoordig en journalisten die zomaar alles naar hun eigen hand zetten, moesten ze het doel van hun project tevoren wel goed uitleggen.heeft
Het brugwachtersbestaan heeft vele gezichten Het contact met de schippers is volgens de brugwachters wel het leukste van dit sociale beroep. De mensen die de brug moeten oversteken hebben echter nauwelijks oog voor de brugwachter en ervaren hem als lastig omdat ze moeten wachten voor de openstaande brug. “Je ziet van alles, maar zij zien jou niet. Dat is ook wel weer mooi: je bent incognito en je kunt alles goed observeren”, aldus één van de brugwachters. In het verleden woonden ze naast de bruggen en sluizen die zij bedienden. Hierdoor kon het voorkomen dat de brugwachter met zijn gezin moest verhuizen als hij werd overgeplaatst naar een andere brug. Afwisseling was er genoeg: naast het brugwachtersbestaan was er tijd voor andere bezigheden, zoals klussen, schilderen of de post rondbrengen. De brugwachters vertelden graag over hun boeiende werk en prijken dankzij het project op posters en ansichtkaarten.
Steeds meer Gevoels Bosschenaar
Hoewel Marieke al bijna 20 jaar in Den Bosch woont, was ze steeds erg op Utrecht gericht en haar Bossche contacten beperkten zich vooral tot die van de roeivereniging. Dankzij de Bossche portretten leerde ze meer Bosschenaren kennen en dit helpt haar om echt te aarden in het Brabantse.
De brugwachtersportretten zijn binnenkort digitaal te zien op een speciaal ontworpen mobiel meubel, dat als een soort rondreizende tentoonstelling op verschillende plaatsen in de stad zal worden geplaatst. De portretten kunnen via een touchscreen worden bekeken. Of ga alvast naar http://www.ikbenbosch.nl/
Marion Aarts
Op de foto bovenaan deze pagina:
Marieke Viergever (midden) met Imke van Dillen, organisator van het Brugwachtersproject en Puck Biolek, een brugwachter die ‘toevallig’ langskwam.