Het lijkt wel alsof we door een drank van drop varen, glanzende likeur. Het licht van alle lampjes, woonboten, tierelantijnen en kunstwerken ketst linea recta mijn ogen in. Pas op de foto’s zien we door wat voor een tintelend kleurenspektakel we hebben gevaren. Het oog ziet en het brein zeeft. Het verschil is groot. Licht is in.
Behelpen
Het is droog weer en godzijdank niet koud. Vorige keer vroor ik de boot uit! Op het verste punt van de stralende exhibitie moest ik toen zo ontzettend piesen, het was niet op te houden. Nergens een plee te bekennen. Gelukkig zat iedereen voor me, zag ik alleen ruggen en kon ik me, zittend op mijn knieën, ontdoen van alle kledinglaagjes en met grote voldoening mijn Spa-flesje volwateren. Het was daar midden in die dropdonkere Amsterdamse gracht een gênante balanceer-act, die vloeiend samenging met besmuikte hilariteit, maar ja, wat moet je …? Het weldadig warme flesje vol grote opluchting gorgelend geleegd naast de boot en eenmaal terug op het vlot ging het provisorische pispotje de prullenbak in. Vandaag ging deze voorstelling gelukkig niet in reprise …
Orde
Net als de vorige keer, het verbaast me, word ik gegrepen door de diepe duisternis waarin we ons voortbewegen, die veel obscuurder overkomt dan je vanaf de kant zou denken. Ondanks dat er de nodige boten varen, lijkt de nacht samen te werken met de rust van het water. Geen gejakker, beheerst achter elkaar aan varen in keurige files en wachten op je beurt voor de smalle bruggen en de haakse bochten. Zelfs de grote rondvaarboten, toch de bullenbakken van het grachtenwater, nemen een waardige houding aan en ronken niet even snel voorbij. In wat voor pieremachochel je je ook voortbeweegt, het lijkt alsof er op het water even geen rangen en standen bestaan. We roeien door een mysterieuze suggestie die de donkerte verborgen voedt.
ALF
De lichtwerken zijn leuk, soms verrassend en een enkele keer, wanneer er rekening is gehouden met de waterige weerkaatsing, vertederend charmant. We varen onder een plafond van wasmachinetrommels. In elk ervan hangt een kleurige lamp. Dat klinkt toch als een gruwelijk gebrek aan fantasie? En toch, er hangen een stuk of twintig van die roestvrijstalen gevallen boven ons, die door hun aantal en tegen de achtergrond van de donkere nacht, tere lampions worden. Hun beweging is subtiel in het onmerkbare briesje. Ze verzachten het gemoed en doen vergeten waarvan ze zijn gemaakt. Sknap vinnik.
En dan die grote witte spin, gemaakt van kleine witte spinnen, waar het licht op zo’n manier doorheen wandelt dat het monster boven de brug lijkt te leven en mij lichtjes – grapje – doet griezelen. Sgriezelig hoor.
Het blauwe niksje, want het is niet veel, op spitse poten in de hoek van de gracht, waar we scherp rechtsaf moeten slaan, wordt een wonder, juist omdat het op die plek staat en opzienbarend blauw ademt in de weerschijn van het koude water. Snet werk, vinnik.
De parasols die als bevroren siervuurwerk boven ons hoofd verschijnen en als het mirakel van de openbaring onthullen dat het gigantische pluizen van een paardenbloem zijn, die je op zomerse dagen gewichtloos voorbij ziet zweven. Ze maken me zacht en zomers… Swonderlijk toch …?
Gemoedelijk
Amsterdam, er is geen andere stad waar ik me zo easy voel en dat draagt bij aan het sprookje waar we doorheen navigeren. Voor de helderheid,wonen wil ik er niet, maar elke keer valt me op hoe relaxt het hier allemaal op me overkomt. De mensen gaan hun gang, er is een zekere hartelijke kalmte terwijl iedereen toch voortraast. Verdraagzaamheid is het woord dat in me opkomt. Af en toe even kort overleg tussen de vaartuigen over de te varen koers om vervolgens op te stomen naar de volgende lumineuze led-creatie, waar onze stuurvrouw voorleest over de bedoeling, aard en typering ervan. Ik hoor mezelf heel wat keren “Ooooo ja …” zeggen.
Amsterdam Light Festival. Sleuk joh!
Tot en met 20 januari 2019 te zien in Amsterdam.
Je kunt toertochten met een ervaren stuur boeken bij https://www.roeicentrumberlagebrug.nl/product/amsterdam-lightfestival-tocht/
Michiel H. Koops